PCK po II wojnie światowej
Po II wojnie światowej, gdy tereny Polski wyzwoliły się zaczęły tworzyć się placówki PCK, a
Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża ustanowił Zarząd Główny jako jedyną władzę PCK, która miała swoją siedzibę w Warszawie. Dzięki działalności Polskiego czerwonego Krzyża wiele polskich rodzin odnajdywało bliskich, otrzymywało odzież, posiłki wraz z paczkami żywnościowymi, zostały nadawane im dokumenty. Ponadto PCK organizował w dalszym ciągu punkty sanitarne, prowadził placówki lecznicze, w których pomoc znajdowali chorzy. Powstały również wiele stacji krwiodawstwa oraz pogotowie ratunkowe.
Po wojnie Państwo polskie zaczęło włączać się w działalność Polskiego czerwonego Krzyża i powoli następowało przejęcie zakładów opiekuńczych i leczniczych. PCK natomiast skupiło się głównie na działalności, majaczej na celu propagowanie honorowego krwiodawstwa. Na początku lat pięćdziesiątych, podczas Krajowego Zjazdu PCK został uchwalony nowy statut, dostosowany do ówczesnej sytuacji, mianowicie do warunków pokoju w Polsce. Począwszy od 1962 roku , dzięki pomocy państwa i samych pracowników PCK organizowano punkty opieki nad ludźmi chorymi w domu.. W dalszym ciągu szkolono personel, w tym, głównie pielęgniarki i siostry pogotowia w między czasie uskuteczniane były akcje promujące honorowe krwiodawstwo oraz samo zdrowie. W 1964 r. została uchwalona przez Sejm ustawa o Polskim Czerwonym Krzyżu, w której określono zasady jak ta organizacja ma prawnie funkcjonować oraz zostały wyszczególnione obowiązki organów państwa względem wyżej wymienionej organizacji. Polski Czerwony Krzyż, miał natomiast prowadzić Biuro Informacji i Poszukiwań zgodnie z obowiązkiem , jakie narzucała na państwo Polskie konwencja genewska. Po raz kolejny Polski Czerwony Krzyż wykazał się nadzwyczajna aktywnością podczas okresu stanu wojennego.
Zaraz po ogłoszeniu stanu wojennego Polski czerwony Krzyż natychmiast przystąpił do udzielania pomocy. Pracownicy Związku Głównego PCK oraz przedstawiciele Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża wizytowali ośrodki internowania w celu niesienia pomocy osobom internowanym. Pomoc poległam m.in. na zapewnieniu osobom zatrzymanym kontaktu z rodzinami, zapewnieniu podstawowej odzieży i środków czystości.
Podczas tych wizyt zebrane zostały również postulaty od osób internowanych z prośbami o zwolnienie. Wiele z nich skierowano do rozpatrzenia odpowiednim władzom.

Na zaproszenie organizacji IRC w październiku 2004 roku Polska Misja Medyczna, wzięła udział w akcji na północnych krańcach Czasd, w miejscowości Bahai. W tej miejscowości schronienie znalazła przesladowana ludność zbiegła z Darfuru. Ze względu na bardzo trudny teren i bardzo utrudniony dostęp ludzi Ci byli pozbawienie pomocy i nie byli objęci międzynarodową pomocą. Po przybyciu wolontariuszy do Bahaimu udzielili oni pomocy chorym z pobliskiego obozu uchodźców, przybycie polskiej misji Medycznej było o tyle potrzebne że w pobliżu nie było lekarzy ani szpitali. Brak lekarzy spowodowany był tym że miejscowość składała się z dosłownie kilku budynków i nie było nikogo chetnego do podjęcia tam pracy, a dodatkowym problemem była odległość do najbliższego szpitala. Wynosiła ona aż jeden dzień drogi a i to przy dobrej pogodzie. W porze deszczowej droga wydłużała się zdecydowanie. Wolontariusze nieustannie szkolili miejscową ludność. Szpital został wyposażony w laboratorium oraz były utrzymywane stałe dostawy niezbędnych lekarstw. Dzięki temu że ludzie z Polskiej Misji Medycznej szkolili miejscowych to w momencie przekazania szpitali dla organizacji International Rescue Comittee, mogli wraz ze szpitalem „przekazać” czterech dobrze wyszkolonych sanitariuszy.
Kolejnym celem który udało się zrealizować w 2004 roku było dokończenie remontu szpitala (rozpoczętego w 2004 roku) znajdującego się około 150 kilometrów od Bagdadu. Oprócz remontu PMM doposażyła go w niezbędne wyposażenie. W czasie remontu, trwającego około roku opieka nad ludnością spoczywała na niezastąpionym szpitalu polowym. Niestety w związku ze znacznym podniesieniem się stanu niebezpieczeństwa w 2005 roku Polski Szpital Polowy wraz z wolontariuszami musiał opuścić Irak i powrócić do kraju. Zapewne jednak tu powrócą…
Najbardziej dotychczas Polska Misja Medyczna zaangażowała się w Afganistanie. Statystyki dla tego kraju są porażające na każde dziesięć tysięcy mieszkańców przypada tylko dwóch lekarzy!!! Dodatkowy problem to śmiertelność noworodków aż 163 na każdy 1000 żywych. W latach 2002-2006 PMM wprowadziła w życie wiele ,projektów, które miały usprawnić i poprawić stan służby zdrowia. Polska Misja Medyczna zaangażowała się również w poprawę stanu edukacji. Jednym z projektów było stworzenie porodówek oraz przeprowadzenie warsztatów dla kobiet na temat planowania rodziny.