PCK po drugiej wojnie światowej

PCK po II wojnie światowej
Po II wojnie światowej, gdy tereny Polski wyzwoliły się zaczęły tworzyć się placówki PCK, a
Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża ustanowił Zarząd Główny jako jedyną władzę PCK, która miała swoją siedzibę w Warszawie. Dzięki działalności Polskiego czerwonego Krzyża wiele polskich rodzin odnajdywało bliskich, otrzymywało odzież, posiłki wraz z paczkami żywnościowymi, zostały nadawane im dokumenty. Ponadto PCK organizował w dalszym ciągu punkty sanitarne, prowadził placówki lecznicze, w których pomoc znajdowali chorzy. Powstały również wiele stacji krwiodawstwa oraz pogotowie ratunkowe.
Po wojnie Państwo polskie zaczęło włączać się w działalność Polskiego czerwonego Krzyża i powoli następowało przejęcie zakładów opiekuńczych i leczniczych. PCK natomiast skupiło się głównie na działalności, majaczej na celu propagowanie honorowego krwiodawstwa. Na początku lat pięćdziesiątych, podczas Krajowego Zjazdu PCK został uchwalony nowy statut, dostosowany do ówczesnej sytuacji, mianowicie do warunków pokoju w Polsce. Począwszy od 1962 roku , dzięki pomocy państwa i samych pracowników PCK organizowano punkty opieki nad ludźmi chorymi w domu.. W dalszym ciągu szkolono personel, w tym, głównie pielęgniarki i siostry pogotowia w między czasie uskuteczniane były akcje promujące honorowe krwiodawstwo oraz samo zdrowie. W 1964 r. została uchwalona przez Sejm ustawa o Polskim Czerwonym Krzyżu, w której określono zasady jak ta organizacja ma prawnie funkcjonować oraz zostały wyszczególnione obowiązki organów państwa względem wyżej wymienionej organizacji. Polski Czerwony Krzyż, miał natomiast prowadzić Biuro Informacji i Poszukiwań zgodnie z obowiązkiem , jakie narzucała na państwo Polskie konwencja genewska. Po raz kolejny Polski Czerwony Krzyż wykazał się nadzwyczajna aktywnością podczas okresu stanu wojennego.
Zaraz po ogłoszeniu stanu wojennego Polski czerwony Krzyż natychmiast przystąpił do udzielania pomocy. Pracownicy Związku Głównego PCK oraz przedstawiciele Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża wizytowali ośrodki internowania w celu niesienia pomocy osobom internowanym. Pomoc poległam m.in. na zapewnieniu osobom zatrzymanym kontaktu z rodzinami, zapewnieniu podstawowej odzieży i środków czystości.
Podczas tych wizyt zebrane zostały również postulaty od osób internowanych z prośbami o zwolnienie. Wiele z nich skierowano do rozpatrzenia odpowiednim władzom.
