PCK podczas wojny
Podczas II wojny światowej Polski czerwony Krzyż udostępnił dla polskiego wojska szpitale, sprzęt medyczny, punkty sanitarne oraz wyszkolony personel medyczny w tym pielęgniarki, lekarzy oraz osoby, które zgłosiły się jako ochotnicy. W PCK pomoc mogli uzyskać ranni żołnierze, cywile, a nawet uciekinierzy. Ponadto organizacja mogła gromadzić informacje o ludności i stratach w czasie trwającej wojny. Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża dodatkowo zaapelował do pozostałych organizacji w innych państwach do pomocy jeńcom i cywilom, będącym pod okupacjom. W rezultacie został powołany drugi Zarząd Główny PCK, który początkowo miał siedzibę w Paryżu, w ostateczności w Londynie. Jego zdaniem był m.in. tworzenie delegatur w krajach nie objętych wojną, na których terenie prowadziły działalność ośrodki polonijne pomagające potrzebującym. Polski czerwony Krzyż w czasie II wojny światowej doświadczało wielu utrudnień i nacisków, głownie ze strony Niemiec, które próbowały ograniczyć działalność organizacji, zmniejszyć jej zasięg i osłabić wewnętrzne struktury. Nie udało się to w głównej mierze dzięki konwencji genewskiej oraz istnieniu Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża. Ponieważ ZSRR nie była stroną konwencji genewskiej, Polski Czerwony Krzyż nie mógł nawiązać kontaktu z przebywającymi na tym terenie Polakami, co powodowało utrudnienia w dokładnym oszacowaniu ilu jest Polaków aresztowanych i wywożonych do obozów.
Rola PCK w sprawie katyńskiej została opisana przez Wacława lacherta oraz Kazimierza Skarżyskiego, który pełnił funkcję generalnego sekretarza. Polski Czerwony Krzyż wysłał do Katania specjalna komisję, która miała za zadanie zidentyfikować pomordowanych polskich oficerów oraz dokonać ekshumacji zwłok, potwierdzając w ten sposób masowy mord i wydając rodzinom zamordowanych zaświadczenia. Również podczas powstania warszawskiego Polski Czerwony Krzyż spełnił swoja ważną rolę. Niósł pomoc żołnierzom, którzy uczestniczyli w powstaniu, ale również ludności cywilnej. Pomagał w szpitalach i punktach sanitarnych . próbował również kontaktować się ludźmi przebywającymi w obozach koncentracyjnych. PCK nie było wolne od różnego rodzaju nacisku, ograniczeniom i represji ze strony okupanta. Począwszy od spalenia siedziby PCK przez Niemców wraz z ważnymi dokumentami organizacji. Wielu działaczy zostało skazanych na śmierć lub zesłanie do obozu koncentracyjnego. Szykany i represje nie powstrzymały jednak działaczy PCK, którzy przez okres całej wojny nieśli pomoc poszkodowanym i wypełniali misję Polskiego Czerwonego Krzyża.