Wraz z nowa sytuacja społeczno – ustrojową zmienił się również system finansowania działalności opiekuńczej. Nowa ustawa opiece społecznej spowodowała wiele problemów w funkcjonowaniu i działalności Polskiego Czerwonego Krzyża. Głównym utrudnieniem był fakt zwolnienia sióstr PCK, które świadczyły wykwalifikowaną i troskliwą opiekę nad chorymi.
Pomimo tych zmian Polski Czerwony Krzyż świadczy w dalszy ciągu opiekę i pomoc osobom chorym, również przebywającym w domu ( około trzynastu tysięcy). W ostatnim czasie wzrosła liczba dzieci niedożywionych. Taka sytuacja związana jest z powiększającym się bezrobociem. Dlatego PCK realizuje działania związane z czynna pomocą skierowana wobec dzieci m.in. dożywianiem dzieci w szkołach, prowadzeniem świetlic, organizacją koloni i wyjazdów wakacyjnych dla około dziesięciu tysięcy potrzebujących dzieci. Oprócz tego prowadzi noclegownie i ośrodki opiekuńcze. Wzrost ubóstwa społecznego i coraz większa bezdomność spowodowały, ze działania Polskiego Czerwonego Krzyża skupiły się także na nowej formie pomocy, mianowicie na promowaniu wszelkiego rodzaju akcji charytatywnych, które maja na celu włączyć w tę pomoc całe społeczeństwo. Odwołując się do ludzkiej ofiarności PCK organizuje akcje społeczne, poszukuje sponsorów chętnych do bezinteresownej pomocy ludziom biednym i potrzebującym. Ważną role w tym działaniach spełnia Rada Pan PCK, która została powołana od 1995 roku.
Ustawa o publicznej służbie krwi, która została uchwalona w 1997 roku jest realizowana w dużej mierze właśnie dzięki Polskiemu Czerwonemu Krzyżowi, który w dalszym ciągu udziela się na szeroka skalę w dziedzinie honorowego krwiodawstwa. Co roku, około pół miliona ludzi oddaje dobrowolnie krew na potrzeby lecznictwa. PCK może pochwalić się dużym wkładem w propagowaniu zdrowego stylu życia. Przekłada się to na szkolenie młodzieży w szkołach oraz innych placówkach w temacie udzielania pierwszej pomocy.
W organizacji PCK funkcjonują również grupy ratownictwa specjalnego, wyszkolone do udzielenia pomocy potrzebującym w czasie klęsk żywiołowych. Taka pomoc została udzielona m.in. w trakcie powodzi, która miała miejsce 1997 roku na terenie naszego kraju. Wówczas Polski czerwony Krzyż przekazał liczne dary rzeczowe oraz zebrane od darczyńców środki finansowe. Dodatkowo za pośrednictwem PCK utrzymywane są specjalne magazyny, dzięki którym, jednorazowo udzielana jest pomoc nawet dla siedemnastu tysięcy potrzebującym.

Podczas II wojny światowej Polski czerwony Krzyż udostępnił dla polskiego wojska szpitale, sprzęt medyczny, punkty sanitarne oraz wyszkolony personel medyczny w tym pielęgniarki, lekarzy oraz osoby, które zgłosiły się jako ochotnicy. W PCK pomoc mogli uzyskać ranni żołnierze, cywile, a nawet uciekinierzy. Ponadto organizacja mogła gromadzić informacje o ludności i stratach w czasie trwającej wojny. Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża dodatkowo zaapelował do pozostałych organizacji w innych państwach do pomocy jeńcom i cywilom, będącym pod okupacjom. W rezultacie został powołany drugi Zarząd Główny PCK, który początkowo miał siedzibę w Paryżu, w ostateczności w Londynie. Jego zdaniem był m.in. tworzenie delegatur w krajach nie objętych wojną, na których terenie prowadziły działalność ośrodki polonijne pomagające potrzebującym. Polski czerwony Krzyż w czasie II wojny światowej doświadczało wielu utrudnień i nacisków, głownie ze strony Niemiec, które próbowały ograniczyć działalność organizacji, zmniejszyć jej zasięg i osłabić wewnętrzne struktury. Nie udało się to w głównej mierze dzięki konwencji genewskiej oraz istnieniu Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża. Ponieważ ZSRR nie była stroną konwencji genewskiej, Polski Czerwony Krzyż nie mógł nawiązać kontaktu z przebywającymi na tym terenie Polakami, co powodowało utrudnienia w dokładnym oszacowaniu ilu jest Polaków aresztowanych i wywożonych do obozów.
Rola PCK w sprawie katyńskiej została opisana przez Wacława lacherta oraz Kazimierza Skarżyskiego, który pełnił funkcję generalnego sekretarza. Polski Czerwony Krzyż wysłał do Katania specjalna komisję, która miała za zadanie zidentyfikować pomordowanych polskich oficerów oraz dokonać ekshumacji zwłok, potwierdzając w ten sposób masowy mord i wydając rodzinom zamordowanych zaświadczenia. Również podczas powstania warszawskiego Polski Czerwony Krzyż spełnił swoja ważną rolę. Niósł pomoc żołnierzom, którzy uczestniczyli w powstaniu, ale również ludności cywilnej. Pomagał w szpitalach i punktach sanitarnych . próbował również kontaktować się ludźmi przebywającymi w obozach koncentracyjnych. PCK nie było wolne od różnego rodzaju nacisku, ograniczeniom i represji ze strony okupanta. Począwszy od spalenia siedziby PCK przez Niemców wraz z ważnymi dokumentami organizacji. Wielu działaczy zostało skazanych na śmierć lub zesłanie do obozu koncentracyjnego. Szykany i represje nie powstrzymały jednak działaczy PCK, którzy przez okres całej wojny nieśli pomoc poszkodowanym i wypełniali misję Polskiego Czerwonego Krzyża.

Jak ostatnio wspominaliśmy, Afganistan jest krajem gdzie PMM zaangażowała się .najbardziej, oprócz działalności organizacyjnej przekazali również 4 karetki, a przy wsparciu finansowym ambasady Japonii pomaga wyposażać w sprzęt medyczny. Oprócz pomocy czysto finansowej również przyczyniła się do tego że wielu irackich lekarzy mogło szkolić się w Polsce. Żeby mieć świadomość jak wielki ogrom pracy pozostał do zrobienia niech świadczy fakt że gdy PMM opuściła na dwa lata Afganistan po powrocie zastała przekazaną aparaturę w stanie idealnym zapakowaną i nie ruszoną od swojego wyjazdu. Spowodowane było to tym że miejscowi lekarze nie byli pewni własnych umiejętności i bali się z niej korzystać.
Podobnym zaangażowaniem jak w Afganistanie wolontariusze Polskiej Misji Medycznej wykazali niosąc pomoc w Angoli. Angola była targana przez trzy dekady wojną domową i pozostałością po tym oprócz bardzo wielu ofiar śmiertelnych są tysiące osób niepełnosprawnych. PMM pomagało przy przekazaniu miejscowej ludności centrum rehabilitacyjnego , pomogli również przy odbudowie i doposażeniu innej placówki medycznej. Dzięki PMM możliwe jest wykonywanie wysoko specjalistycznych zabiegów ortopedycznych. Dzięki pomocy humanitarnej z całego świata to centrum może zostać najnowocześniejszym takim obiektem w rejonie Lueny.
Polska Misja Medyczna może również pochwalić się udziałem w misji w Pakistanie, gdzie po trzęsieniu ziemi wolontariusze pomagali ludności. Na miejscu funkcjonował nasz niezastąpiony Polski Szpital Polowy. W roku 2006 PMM pomagała po powodzi w Rumuni. We wrześniu 2007 Polska Misja Medyczna rozpoczęła realizacje projektu pod nazwą „System doskonalenia zawodowego zespołów ratowniczych” w ramach projektu L. Da Vinci „Uczenie się przez całe życie”. Zarządzany jest przez Fundacje z UE. Wspólnie z innymi organizacjami w styczniu 2008 roku zaangażowała się w program „Stop Malaria Now”. W program zaangażowane są organizacje z Niemiec, Hiszpanii, Szwajcarii, Włoch, Polski i Kenii. Cel tej misji jest powiększenie świadomości wśród ludność afrykańskiej o tej ciężkiej chorobie, która co roku powoduje śmierć ponad miliona osób.
Od roku 2004 razem z wieloma samorządami Polska Misja Medyczna prowadzi zbiórkę środków pieniężnych w ramach programu „Karetka dla powiatu”.

Historia patrona fundacji sięga ponad sto lat wstecz. W Krakowie żył Adam Chmielowski – św. Brat Albert, który postanowił i porzucił wszystko co miał i ruszył w świat niosąć i dając nadzieje osobom bezdomnym i uzależnionym. Zamieszkał na krakowskim Kazimierzu wraz z przyjaciółmi i podopiecznymi, wkrótce podobne placówki zostały otwarte w Lwowie, Tarnowie i Zakopanem.

Powstanie fundacji im. Barta Alberta datuje sięna rok 1987, założycielką była śp. Zofia Tetelowska, śp. Stanisław Pruszyński, ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski oraz inne osoby związane z Duszpasterstwem Osób niepełnosprawnych w Krakowie.
Fundacje od początku udziela pomocy osobom niepełnosprawnym umysłowo w następujący sposób:
-prowadzi domy gdzie takie osoby mogą mieszkać na stałe
-poprzez prowadzenie szkół, przedszkoli oraz świetlic terapeutycznych
- organizację obozów rehabilitacyjnych

Działalność prowadzona jest na terenie całej Polski , fundacja prowadzi je w 27 placówkach. Pod opieką fundacji znajduje się ponad 900 osób.
Jednym ze sposobów pozyskiwania środków na cele fundacji jest częśteorganizowanie koncertów charytatywnych oraz innych spotkań kulturalnych poświęconych twórczości artystycznej osób głownie niepełnosprawnych. Niektóre z imprez organizowanych przez fundację im. Brata Alberta mają charakter cykliczny. Są to między innymi „Integracyjny Bal Karnawałowy, Pielgrzymkę dla Osób Niepełnosprawnych,, Piknik Muzyczny Festiwal Twórczości Teatralno-Muzycznej. Celem organizowanych spotkań jest zintegrowanie osób niepełnosprawnych oraz wypromowanie ich w społeczeństwie.

Fundacja działa jako organizacja typu „non-profit”, swoje działania finansuje o datki od odób fizycznych, kwesty jak również państwowe i samorządowe subwencje na określony cel. Fundacja im. Brata Alberta nie prowadzi samemu żadnej działalności gospodarczej. Duża wartością stanowią ludzie pracujący dla fundacji jako wolontariusze. Dzięki temu że jest to organizacja pożytku publicznego każdy zainteresowany może przekazać 1% podatku na cele działalności fundacji.
Głownym celem działania fundacji jak i mottem jest szczęście osób niepełnosprawnych. Fundacja swoich podopiecznych bazywa „nasze dzieci” i pragnie zapewnićim spokojne miejsce, ciepły dom oraz możliwość nauki i rehabilitacji.