Związek Główny Polskiego Czerwonego Krzyża opiera się o zapisy konwencji genewskiej i ustawy o PCK, które nakładają na Polskę, jako stronę, obowiązek gromadzenia informacji o ofiarach wojny i wszelkich konfliktów zbrojnych oraz klęsk żywiołowych W oparciu właśnie o te zapisy i regulacje prawne działa Biuro Informacji i Poszukiwań. Z pomocą państwa polskiego Biuro ustala losy osób poszkodowanych w wojnach, wydaje odpowiednie dokumenty uczestniczy w ekshumacjach, zajmuje się poszukiwanie w kraju i za granica mogił wojennych.
Przy wsparciu Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża w Związku Głównym PCK funkcjonuje Ośrodek Upowszechniania Międzynarodowego Prawa Humanitarnego. Pracują tam liczni eksperci, którzy maja rozeznanie w prawie międzynarodowym. Głównym zadaniem jest rozpowszechnianie i zaznajamianie ludności cywilnej i młodzieży z międzynarodowym. Biuro współpracuje z innymi stowarzyszeniami krajowymi w innych krajach, a także z Międzynarodowym Komitetem Czerwonego Krzyża, który ma swoja siedzibę w Genewie.
Biuro Informacji i Poszukiwań swą działalność prowadzi od 1919 roku. We wrześniu 1939 roku , czyli na samym początku II wojny światowej doszło do spłonięcia całego archiwum Biura. Ponownie sytuacja powtórzyła się podczas Powstania Warszawskiego w 1944 roku. Mimo tych zdarzeń Biuro nie zawiesiło działalności. Dzięki oddanym pracownikom udało się powoli odtworzyć zniszczone dokumenty.
Na przestrzeni sześćdziesięciu lat, czyli od momentu zakończenia II wojny światowej, Biuro Informacji i Poszukiwań odnalazło ponad sześćset tysięcy osób, które zostały rozdzielone podczas wojny. Sukcesy w tej kwestii możliwe są dzięki ogromnym zasobom archiwalnym, jakie posiada biuro.
Na dokumenty archiwalne składają się: oryginalnych kartotekach jeńców wojennych i więźniów przebywających w obozach koncentracyjnych. Dostępność do aktów zgonu, dane osobowe poległych żołnierzy, kartoteka i dokumentacja Polaków przymusowo zatrudnionych na obczyźnie oraz wywiezionych dzieci. Nie bez znaczenia ma również dokumentacja z ekshumacji ofiar poległych w czasie wojny o raz kartoteka osób, które były poszukiwane po wojnie.
Prowadzone przez Biuro Informacji i Poszukiwań poszukiwania i działania są bezpłatne, a sama działalność biura finansowana jest przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji.

„Fundacja to most pomiędzy tymi, którzy potrzebują pomocy i tymi, których serca są otwarte na dawanie nadziei”.
W maju 2001 roku wystartowała fundacja „nie jesteś sam”, na jej czele stanęła Bożena Walter, żona właściciela stacji TVN. Dzięki temu stacja pokrywa wszystkie koszty które wiążą się z utrzymaniem fundacji – dlatego wszystkie środki które uda nam się pozyskaćw 100% trafiają na cele statutowe fundacji. To że fundacja ma dostęp do telewizji daje jej ogromną przewagę nad innymi fundacjami. Łatwo przekonać telewidzów do wysłania sms`a jak tylko w wiarygodny sposób zostanie przedstawiona potrzebująca osoba. Założycielka fundacji postanowiła że w pierwszej kolejności pomoc będzie trafiała do osób, które były pokazywane w reportażach. Dzięki temu że osoby te były w czasie kręcenia programu sprawdzane przez dziennikarzy nie wchodziło w grę żadne oszustwo lub naciąganie. Potencjalnych potrzebujących szuka się w takich programach jak „Pod napięciem”, „Rozmowy w toku” „Uwagi” czy innych nadawanych przez stację TVN. Oprócz tego d fundacji trafiają tysiące maili, listów czy telefonów z prośbą o pomoc, wszystkie zgłoszenia są dokładnie sprawdzane i weryfikowane przez wykwalifikowanych pracowników fundacji.
Prowadząc fundacje często trafia się na przejmujące problemy ludzi, często skomplikowane choroby a do tego skrajna bieda i brak perspektyw na leczenie lub rehabilitacje. Fundacja pomaga nie tylko dzieciom lecz również osobom starszym i samotnym. Jeżeli fundacja posiada wolne środki czasem wspiera remont lub wyposażenie ośrodków medycznych. Do fundacji po pomoc mogą zwracać się również szpitale i ośrodki społeczne takie jak domy dziecka, ośrodki rehabilitacyjne. Pomagamy osobom nie słyszącym, dotkniętym chorobami genetycznymi, dla takich osób mamy przewidziana turnusy, zakup wózków inwalidzkich czy np. protez kończyn. Zakładając fundacje nie mieliśmy świadomości jak wielka jest skala i rozmiar problemów z jakimi borykają się na co dzień ludzie. Tysiące ludzi każdego dnia musi walczyć o przeżycie, o to by zrobić krok czy podnieś rękę. Również nie zdawaliśmy sobie sprawy jak wiele radości, satysfakcji i uśmiechu oraz nadana nowego sensu naszemu życiu daje pomaganie innym potrzebującym. Dlatego chcemy jak najdłużej nieść pomoc i pomagać. To tylko jeden sms a jak wiele znaczy.

MONAR oficjalnie został zarejestrowany w Polsce w 1981 roku, jest to organizacja apolityczna, pozarządowa. Działaniem obejmuje teren całej Polski.
Głownym celem działania MONAR`u jest przeciwdziałanie bezdomności, narkomanii, zagrożeń społecznych oraz bardzo szeroko pojętemu rozumieniu pomocy społecznej, które stale znajdują sięw bardzo trudnej sytuacji życiowej i materialnej. Pomagają ludziom starszym, schorowanym oraz pokrzywdzonym przez los. Pomimo że oficjalnie MONAR wystartował w roku 1981 to już w roku 1978 powstał pierwszy ośrodek pomocy dla osób uzależnionych, twórcą ośrodka był Marek kotański a ośrodek powstał w Głoskowie. Działania zostały oparte na wspólnocie terapeutycznej, rozpoczął sięw ten sposób całkiem nowy ruch społeczny, który aktywnie działał na rzecz przeciwdziałania narkomanii.
Marek Kotański – założyciel, twórca i duchowy przywódca monaru, był przewodniczącym monaru w latach 1981-2002. Całe swoje życie poświęcił ludziom i niesieniu im pomocy, z zawodu i wykształcenia był psychologiem. Stowarzyszenie zatrudnia na podstawie umowy o pracę499 osób, a ogólnie pracuje dla nich 680 osób. W skład tej grupy wchodzą lekarze, różni specjaliści oraz instruktorzy od terapii. Działalność stowarzyszenia wspiera 186 wolontariuszy, około 40% kadry to neofici MONARU.
Neofita – słowo pochodzące z greki, osoba nawrócona, która niedawno przyjęła jakiś system wartości. Najczęściej odnosi się to do wiary, w tym kontekście jednak można przyjąć że neofita to osoba nawrócona ze złej drogi narkomani i teraz staje po drugiej stronie balustrady. Takim określeniem również czasem nazywa się nowego wyznawcę danej ideologii lub polityka który zmienia partię. W takim kontekście takie stwierdzenie ma charakter ironiczny.
Monarem kieruje dziewięciu osobowy zarząd, którey jest wybierany na Walnym Zjeździe Członków. Członkowi Ci reprezentują różne nurty działalności stowarzyszenia, oprócz tego mają wieloletnie doświadczenia w prowadzeniu placówek. MONAR ma 343 członków, wielu z nich doznało zaszczytu odznaczenia z rąk Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej. Otrzymywali odznaczenia państwowe, resortowe jak równieżwiele innych nagród za całokształt wykonanej pracy z osobami najbardziej potrzebującymi wsparcia i pomocy. Działalność MONARU głownie jest finansowana ze środków z budżetu państwa, pozyskują również środki od innych organizacji jak również darczyńców.

18 września powstałą Fundacja Rozwoju Demokracji Lokalnej, jest instytucją apolityczną, niezalezną oraz pozarządową. Fundacja regularnie wspiera rozwój samorządności lokalnej, demokracji, działanie swoje kieruje do pracowników szczebla samorządowego, radnych jak również różnych przedstawicieli organizacji pozarządowych. Organizacja ta jest największą Polską fundacjąwspierającą rozwój samorządów. Zebrałą liczne nagrody za swoją działalność, między innymi w 1995 roku otrzymała nagrodę UN Habitat Scroll of Honour,, w roku 2000 została nagrodzona i wyróżniona nagrodą : Nagrodę Główną Prezesa Rady Ministrów w Konkursie „Pro Publico Bono”,
Od roku 2004 FRDL należy do Polskiej Izby Firm Szkoleniowych, głównym cekem izby jest dbanie o rozwój usług edukacyjnych oraz szerzenie idei wspierającej naukę przez całe życie poprzez wspólracę z instytucjami rządowymi jak również instytucjami pozarządowymi, organizacjami z bezpośredniego otoczenie polskiego biznesu jak również z osobami i firmami mającymi styk z edukacją. Fundacj posiada 16 ośrodków w każdym regionie kraju, dysponuje 4 wyższymi uczelniami. Dzięki tak rozbudowanej strukturze może objąć działaniem cały kraj. Od roku 1992 działa na terenie krajów bałkańskich, Białorusi i na Ukrainie, przekazuje tym krajom doświadczenie związane z polską reformą systemu samorządowego.W trakcie dwudziestoletniej działalności Fundacji Rozwoju Demokracji Lokalnej, organizacja przeszkoliła ponad milion osób, przy fundacji znajduje się ponad 70 instytucji branżowych skupiających przedstawicieli władz lokalnych jak i pracowników samorządu.

Fundacja Rozwoju Demokracji Lokalnej posiada doświadczenie w następujących dziedzinach:
Zarządzaniem projektami szkoleniowymi finansowanymi z funduszy Unii Europejskiej, np. PHARE. Fundacja aktywnie wspiera szkolenia dla młodzieży z regionów wiejskich gdzie zagrożenie bezrobociem jest zdecydowanie większe. Aktywnie wspiera przedmioty związane z przedsiębiorczością w szkołach średnich.

Prowadzi działalność z zakresu szkoleń doradztwa dla pracowników oraz kadry zarządzającej. Wspomaga osoby rozpoczynające działalność gospodarczą. Fundacja posiada punkty w których bezpłatnie można uzyskać poradę lub konsultacje, na temat rozpoczynania działalności gospodarczej.

Podczas II wojny światowej Polski czerwony Krzyż udostępnił dla polskiego wojska szpitale, sprzęt medyczny, punkty sanitarne oraz wyszkolony personel medyczny w tym pielęgniarki, lekarzy oraz osoby, które zgłosiły się jako ochotnicy. W PCK pomoc mogli uzyskać ranni żołnierze, cywile, a nawet uciekinierzy. Ponadto organizacja mogła gromadzić informacje o ludności i stratach w czasie trwającej wojny. Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża dodatkowo zaapelował do pozostałych organizacji w innych państwach do pomocy jeńcom i cywilom, będącym pod okupacjom. W rezultacie został powołany drugi Zarząd Główny PCK, który początkowo miał siedzibę w Paryżu, w ostateczności w Londynie. Jego zdaniem był m.in. tworzenie delegatur w krajach nie objętych wojną, na których terenie prowadziły działalność ośrodki polonijne pomagające potrzebującym. Polski czerwony Krzyż w czasie II wojny światowej doświadczało wielu utrudnień i nacisków, głownie ze strony Niemiec, które próbowały ograniczyć działalność organizacji, zmniejszyć jej zasięg i osłabić wewnętrzne struktury. Nie udało się to w głównej mierze dzięki konwencji genewskiej oraz istnieniu Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża. Ponieważ ZSRR nie była stroną konwencji genewskiej, Polski Czerwony Krzyż nie mógł nawiązać kontaktu z przebywającymi na tym terenie Polakami, co powodowało utrudnienia w dokładnym oszacowaniu ilu jest Polaków aresztowanych i wywożonych do obozów.
Rola PCK w sprawie katyńskiej została opisana przez Wacława lacherta oraz Kazimierza Skarżyskiego, który pełnił funkcję generalnego sekretarza. Polski Czerwony Krzyż wysłał do Katania specjalna komisję, która miała za zadanie zidentyfikować pomordowanych polskich oficerów oraz dokonać ekshumacji zwłok, potwierdzając w ten sposób masowy mord i wydając rodzinom zamordowanych zaświadczenia. Również podczas powstania warszawskiego Polski Czerwony Krzyż spełnił swoja ważną rolę. Niósł pomoc żołnierzom, którzy uczestniczyli w powstaniu, ale również ludności cywilnej. Pomagał w szpitalach i punktach sanitarnych . próbował również kontaktować się ludźmi przebywającymi w obozach koncentracyjnych. PCK nie było wolne od różnego rodzaju nacisku, ograniczeniom i represji ze strony okupanta. Począwszy od spalenia siedziby PCK przez Niemców wraz z ważnymi dokumentami organizacji. Wielu działaczy zostało skazanych na śmierć lub zesłanie do obozu koncentracyjnego. Szykany i represje nie powstrzymały jednak działaczy PCK, którzy przez okres całej wojny nieśli pomoc poszkodowanym i wypełniali misję Polskiego Czerwonego Krzyża.